Προσφώνησις Γερόντισσας Φεβρωνίας προς τον Οικ.Πατριάρχη Βαρθολομαίο

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΗΣ ΦΕΒΡΩΝΙΑΣ ΜΟΝΑΧΗΣ, ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΣΕΡΡΩΝ ΕΠΙ Τῌ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙ ΤΗΣ Α.Θ.Π. ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ Τῌ 18ῃ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015.

 

Παναγιώτατε καὶ Θειότατε Οἰκουμενικὲ Πατριάρχα,

Κ.Κ. Βαρθολομαῖε,

Σεβασμιώτατε Ποιμενάρχα ἡμῶν κ. κ. Θεολόγε,

Σεβασμιώτατε Ξάνθης κ. Παντελεήμων, ἐκπρόσωπε τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,

Ἅγιοι Καθηγούμενοι, Ὁσιώταται Μοναχαί,

Ἐξοχωτάτη Ὑπουργὲ Μακεδονίας – Θράκης, κα Κόλλια – Τσαρουχᾶ,

Ἐρίτιμα μέλη τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας μετὰ τῶν σωμάτων ἀσφαλείας,

Ἀξιότιμε κ. Πρόξενε τῆς Σερβίας,

Ἀξιότιμοι κυρίες καὶ κύριοι, Στελέχη τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ καὶ τῆς Ἐφορείας Βυζαντινῶν Ἀρχαιοτήτων,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ἑορτάζει σήμερον τὸ γεραρόν, ὄλβιον καὶ πολυμαρτυρικὸν τοῦτο ἀκριτικὸν προγεφύρωμα τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνισμοῦ, ἑορτὴν ὑπέρλαμπρον, ἐπὶ τῇ παρουσίᾳ Ὑμῶν.

Ἐκλάμπει μείζον φῶς ὁ ἐπὶ ἑπτακόσια πεντήκοντα ἔτη ἄσβεστος, ἀκροτελεύτειος πνευματικὸς φάρος καὶ ἀήττητος προμαχὼν τῆς πολυπαθοῦς Ἑλληνικῆς Μακεδονίας, ἡ Ἱερὰ Μονὴ Τιμίου Προδρόμου Σερρῶν, ἐπὶ τῇ ἐπισκέψει τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος.

Βαθυτάτη συγκίνησις καὶ ἀγαλλίασις συνέχει οὐχὶ μόνον πᾶσαν τὴν ἀδελφότητα τῆς Ἱ. Μ. Τ. Προδρόμου, ἀλλὰ καὶ ἅπαντα τὸν εὐλογημένον Ὀρθόδοξον λαὸν τῆς μαρτυρικῆς καὶ ἱστορικῆς ταύτης κοιτίδος τοῦ Μακεδονικοῦ Ἑλληνισμοῦ διὰ τὸ μέγα γεγονὸς τῆς ἐνταῦθα ἀφίξεως καὶ παρεπιδημήσεως τῆς Ὀρθοδόξου Θείας Κεφαλῆς.

Ἡ παρὰ τὸ Μενοίκειον Ὄρος κειμένη Πατριαρχικὴ Σταυροπηγιακὴ Μονὴ τοῦ μείζονος ἐν γεννητοῖς γυναικῶν Τιμίου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου ἔχει πλείστους λόγους νὰ πανηγυρίζει καὶ ἀγαλλιᾷ διὰ τὴν ἐνταῦθα παρουσίαν Ὑμῶν, διότι ἀπετέλει ἀνέκαθεν ἓν ἀναπόσπαστον μέλος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Βασιλευούσης τῶν πόλεων, ὅπερ συνεπορεύετο εἰς τὴν πολυκύμαντον πορείαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὑπὸ τὴν σκέπην, προστασίαν καὶ Πατρικὴν αὐτοῦ εὐλογίαν.

Ἐν πρώτοις, ἐτίμησεν τὴν Ἱερὰν ταύτην Μονὴν τῶν Γραμμάτων, ὡς αὕτη ἦτο ἅπασιν γνωστή, ὁ ἀοίδιμος προκάτοχος Ὑμῶν, ὁ διὰ πλειόνων θείων Χαρίτων κατακοσμηθείς, ὁ μείζων τῶν σοφῶν, ὁ πρώτιστος τῶν Ἐθναρχῶν, ὁ μέγιστος τῶν Ἱερωτάτων Πατριαρχῶν τῆς φθινούσης χιλιετίας, ὁ ἐν Ἁγίοις Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος Β’, ὁ ἐνταῦθα μονάσας καὶ κατακείμενος. Γνωρίζοντες τὰ φιλάγια αἰσθήματα Ὑμῶν εἰς ἀνάδειξιν πολλῶν ἁγίων, εἰς εὐλογίαν καὶ σκέπην τοῦ χριστεπωνύμου λαοῦ, εὐγνωμοσύνην ἰδιαιτέραν θὰ ἐκφράζαμεν εἰς τὴν Παναγιότητα Ὑμῶν, ἐὰν προΐστασθε εἰς τὴν ἐπανακήρυξιν τῆς ἁγιοκατατάξεως Αὐτοῦ, ὅστις ἀοράτως συμπαρίσταται πρεσβεύων εἰς τὴν ἐν οὐρανοῖς θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν ὑπὲρ Ὑμῶν.

Παναγιώτατε, μετὰ τὴν ὀλέθριον καὶ ταραχώδη περίοδον τῶν δύο Βαλκανικῶν πολέμων, εἰς τὴν ὁποίαν ἡ Μονὴ εὑρέθη ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν εἰς τελείαν ἐγκατάλειψιν, τὴν ὁποίαν ἐπεδείνωνεν ἡ ἐρήμωσις καὶ ἡ φθορά, προσέτι δὲ καὶ ἡ ἀφαίμαξις κλαπέντων κειμηλίων, χειρογράφων, παλαιτύπων, τιμαλφῶν ἐκκλησιαστικῶν θησαυρῶν, τὶς θέσεις τῶν ὁποίων διατηροῦμε κενές, μετὰ καρτερικοῦ φρονήματος ἀναμένομεν τὴν πλήρωσιν τοῦ αἰσθήματος ἱστορικῆς συνεχείας, ποὺ διέπει τὴν Μονὴν μετὰ τὴν ὡς ἀπαρχῆς ἐπιστροφὴν τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς «ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΕΩΣ» τοῦ Χριστοῦ μας.

Κατὰ τὴν περίοδον ταύτην τῆς τελείας ἐγκαταλείψεως καὶ ἀναγκαστικῆς σιγῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν ὡς μία ἱκετήριος δέησις πρὸς τὸν Ὕψιστον Θεόν ὑψώνοντο αἱ εὐπαρρησίασται εὐχαὶ τῶν ἁγίων Κτητόρων καὶ ἁπάντων τῶν ἐν ἀσκήσει διαλαμψάντων καὶ ἐν Χριστῷ τελειωθέντων μαρτυρικῶς Πατέρων αὐτῆς, ἡ θεία Χάρις ἐφώτισε καὶ καθοδήγησε τὰ διαβήματα τοῦ Σεβαστοῦ Γέροντος καὶ πνευματικοῦ ἡμῶν Πατρὸς Ἐφραὶμ καθηκόντως νὰ ὑπακούσει εἰς τὴν φωνὴν τῆς Ἐκκλησίας, τὴν προτροπὴν τότε τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Σερρῶν Κυροῦ Μαξίμου, ὡς μία δικαία ἀντιμισθία ἐπανασυγκροτήσεως τῆς ἱερᾶς μονῆς

Ταπεινῶς ἐκλήθημεν, ὅπως συνεχίσωμεν ἐπαξίως τάς Ἱερὰς Παραδόσεις τῶν προαπελθόντων Πατέρων καὶ διασώσωμεν μίαν ἀνεκτίμητον πολιτισμικὴν κληρονομίαν ὀκτὼ αἰώνων μοναστικῆς παραδόσεως καὶ βιοτῆς. Διακαὴς πόθος ἡμῶν ἦτο καὶ εἶναι ἵνα ἴδωμεν ταύτην θάλλουσαν καὶ εὐημεροῦσαν κατὰ τὴν ἐπιταγὴν τοῦ Κτήτορος Αὐτῆς Ἁγίου Ἰωάννου, ὅπως τὸ ἱερὸν τοῦτο μοναστικὸν Καθίδρυμα καταστῇ «ἓν καταγώγιον ἀνδρῶν μετιόντων τὴν ἀρετήν». Εἰ καὶ τὴν ἀσθένειαν τῆς γυναικείας φύσεως φέρομεν, ἡ ταπεινὴ ἀδελφότης ἡμῶν κλίνουσα εὐλαβῶς γόνυ καρδίας ἐνώπιον τοῦ Ἐφόρου Αὐτῆς, Τιμίου Προδρόμου, νυχθημερὸν ἐπαγρυπνοῦσα κοπιᾷ ὑπὲρ τοῦ Μοναχικοῦ αὐτοῦ ἰδεώδους, τῇ προστασίᾳ καὶ σκέπῃ τοῦ μεθ’ ὑψηλοῦ ἤθους κεκοσμημένου Σεπτοῦ Ποιμενάρχου ἡμῶν Κυρίου Θεολόγου.

Παναγιώτατε, μετὰ τὴν μεγίστην δοκιμασίαν ἥτις ὡς μάστιξ ἐνέσκηψε εἰς τὴν Μονὴν ἐν ἔτει 2010 ἀφανίζουσα διὰ τῆς δεινοτάτης λαίλαπος μίαν ζωτικὴν πτέρυγα αὐτῆς, πατρικῶς ἀνεπληρώσατε πάνυ προθύμως τὰ ἡμῖν ἐλλείποντα,

ὡς καὶ ὁ Ἅγιος Ποιμενάρχης ἡμῶν Κ. Θεολόγος, πολλοὶ ἕτεροι ἐκκλησιαστικοὶ καὶ πολιτικοὶ ταγοί, πλῆθος πιστῶν, ἀνωνύμων τε καὶ ἐπωνύμων, ἡ συμπαράστασις τῶν ὁποίων ἐπεσφράγισε τὴν εὐεργετική, ἁπλόχερον ἀνταπόκρισίν των εἰς τὰς ἀντιξόους ἐκείνας ἡμέρας, ἐξ ὧν ἄλλοι ἐξεμέτρησαν τὸ ζῆν, ἄλλοι δὲ παριστάμενοι ἐνθάδε σεμνύνουν τὴν σημερινὴν ἐπιφανῆ ἡμέραν.

 

Παναγιώτατε καὶ θειότατε Οἰκουμενικὲ Πατριάρχα,

ὑπὸ βαθυτάτης συγκινήσεως συνεχομένη ἅπασα ἡ ἀσκουμένη ἀδελφότης ἡμῶν χαίρει ἐκ βάθους ψυχῆς ὅτι ἐν τῷ πρσώπω Ὑμῶν ἐπευλογηθήσεται σήμερον ὁ ἱστορικώτατος χῶρος τῆς Μοναστικῆς Τραπέζης, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀνάγει εἰς τὴν παρουσίαν ἀφανῶν καὶ ἐπιφανῶν Ἁγίων, ἐν οἷς ὁ νεοφανὴς Ἅγιος Ραφαήλ, ἀλλὰ καὶ πλείστων Ἀρχιερέων, Ἡγουμένων, κληρικῶν, μοναχῶν. Ἐδέχθη τὴν διακονίαν ὅλων, ὑπακούουσαν εἰς τὴν προτροπὴν τοῦ Ἁγίου Κτήτορος Ἰωάννου, ὃς ἐν τῇ ὀγδόῃ διατάξει τοῦ Τυπικοῦ ὁρίζει: «μετὰ πολλῆς εὐλαβείας καὶ θείου φόβου τὴν τῶν παρατιθεμένων ποιεῖσθαι μετάληψιν καὶ Θεῷ διὰ καρδιακῆς προσευχῆς ἀδιαλείπτως εὐχαριστεῖν».

Μετ’ εὐλαβείας πολλῆς ἀντιφωνοῦμεν Ὑμῖν ἐκ βάθους ψυχῆς τὸν Ἀναστάσιμον χαιρετισμόν, ὅστις ὡς εἷς ἐξ ὕψους ἀγγελικὸς παιὰν διατρανώνει εἰς ἅπασαν τὴν οἰκουμένην τὴν σωτήριον παντὶ τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων ἀλήθειαν: «Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας», καὶ υἱϊκῶς μετ’εὐγνωμοσύνης εὐχόμεθα, ὅπως Κύριος ὁ Θεὸς διατηρῇ Ὑμᾶς ἐν ἀμεταπτώτῳ ὑγείᾳ μέχρι βαθυτάτου γήρατος ἑδραίως καὶ ἀκλονήτως ἐπὶ τὸν ἁγιώτατον Οἰκουμενικὸν Πατριαρχικὸν Θρόνον, ἵνα ἡμέραν ἐξ ἡμέρας ἐργάζησθε τὸ σωτήριον τῶν ψυχῶν ἡμῶν ἀναβιβαζόμενος ἐπὶ τὰ ὑψηλότερα, πηδαλιουχῆτε δὲ πανσόφως τὸ κατὰ πολὺ ἐπ’ ἐσχάτων κλυδωνισθὲν σκάφος τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ὁδηγῆτε αὐτὸ εἰς τὸν γαληνότατον καὶ εὔδιον λιμένα τῶν αἰωνίων καὶ ἀφθάρτων ἀγαθῶν. Ἀμήν.

 

Ὡς εὖ παρέστητε Παναγιώτατε Πάτερ καὶ Δέσποτα!

Χριστὸς Ἀνέστη!

 

 

Παναγιώτατε, τὴν ὑπέρλαμπρον ταύτην ἡμέραν ἐξεδήμησε ὀσιακῶς πρὸς Κύριον, μετὰ ἀπὸ τριάκοντα ἔτη μοναχικῆς βιοτῆς, ἡ ἀδελφὴ ἡμῶν Θεοδώρα μοναχή.

Παρακαλοῦμεν θερμῶς, ὅπως ἐπιδαψηλεύσητε τὰς Πατριαρχικὰς Ὑμῶν εὐχὰς μετὰ ἱεροῦ τρισαγίου πρὸς σωτηρίαν τῆς ἀθανάτου αὐτῆς ψυχῆς.

 

 

 

Παρακαλοῦμεν θερμῶς, ὅπως δεχθῆτε ὡς μίαν ταπεινὴν ἔνδειξιν εὐγνωμόνου διαθέσεως πάσης τῆς ἀδελφότητος, πιστὸν ἀντίγραφον Ἁγιογραφίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Κτήτορος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς μετὰ τεμαχίου ἱεροῦ λειψάνου αὐτοῦ, ὅστις παρίσταται σήμερον ἀοράτως ἐπευλογῶν τὴν παροῦσαν τελετὴν τῇ Ἁγίᾳ αὐτοῦ Δεξιᾷ.